Superboxer

Als 12 jarige puber werd ik voor het eerst geconfronteerd met een drama. Mijn opa overleed geheel onverwachts. Mijn opa was een heel speciale man voor me. Hij was een Kynoloog in hart en ziel en had zijn hobby al van kort na de tweede wereld oorlog. Vol trots vertelde hij verhalen over zijn honden. Aanvankelijk dobermannen en zijn laatste hond was een boxer. De enige echte honden voor hem waren honden die gecoupeerd waren.Ik kan me herinneren dat hij honden coupeerde.

Na het overlijden had de familie een probleem; wat zou er met zijn hond gebeuren. De honden gekte van opa was binnen de familie niet echt verder gegaan. Na heel veel zeuren mocht ik de hond hebben.

Natuurlijk wilde ik naar de hondenschool en daar "woonde" ik bijna iedere vrije seconde die ik had. Ik was dertien toen ik door alle hulp van een geweldige trainer mijn eerste IPO examen mocht afleggen.

De keurmeester moet medelijden met me gehad hebben toen tijdens de vrije volg-oefening mijn hond de kuierlatten nam. De tweede poging was een demonstratie van hoe het hoort.Toen had mijn hond er zin in en had ze lang genoeg de clown gespeeld. Mijn hondje wat, voor mij, de afschuwelijke naam Cita had werd omgedoopt tot SUPERBOXER .

Mijn overbuurman die een echte boxergek was werd een nieuwe "hondenvriend" voor mij. Voor deze man had ik heilig ontzag. Ondertussen ben ik 31 jaar verder maar in die tijd wist ik ondanks de pubertijd nog niet zoveel van de bloemetjes en de bijtjes. Meisjes waren wel leuk maar honden waren veel interessanter.

Mijn buurman vertelde me op een dag dat ik niet zo lang meer plezier van superboxer zou hebben. Ze zou ziek worden en bloed gaan verliezen aan de achterkant.

Zoals gezegd mijn vader en moeder waren niet zo'n dierenvrienden, dus was ik in totale paniek. Mijn vriend stelde me gerust want zijn Bobo (prachtige gestroomde reu) kon superboxer beter maken. Maar ik er dan met niemand over praten. Nu is zwijgen niet een van de beste kanten van mij maar nu lukte het prima.

Inderdaad werd superboxer "ziek" en was ik in paniek. Na een paar dagen werd ik op spreekuur verwacht bij mijn buurman en zijn Bobo. Niet te geloven dat deze hond mijn hond beter kon maken.

Ik mocht niet bij de behandeling zijn maar de genezing verliep voorspoedig want binnen een goede week was het probleem opgelost.

Weken later hoorde ik mijn vader tegen mijn moeder zeggen dat hij dacht dat er binnenkort afscheid genomen zou moeten worden van superboxer. Ze had waarschijnlijk een tumor aan de lever want ze werd zo dik.

Zéér toevallig kwam mijn vader in het ziekenhuis te liggen en was de controle even wat minder. Mijn moeder was vaak naar het ziekenhuis en ik probeerde mijn hond maar zo vaak mogelijk mee te nemen. Op een dag kwam ik thuis en hoorde ik een zacht gepiep. Er waren reeds 7 pups geboren en er kwamen er nog een aantal bij. In totaal 13 stuks.

Mijn overbuurman moest opbiechten wat er gebeurd was. Hij heeft met ons de pups met, veel liefde in inzet, opgevoed en later mee verkocht. Helaas mocht ik er geen houden.

Hoe ouder ik werd hoe meer ik mijn hobby wat opzij heb gezet. Ik leerde Francisca kennen en op een gegeven moment was er een tijd aangebroken dat we een eigen hond wilden kopen. Juist de eerste echte strijd het moest een langharige knuffel met staart en oren worden. Ik wilde uitsluitend een "werkhond". De keuze is dan niet zo groot. We besloten een Hovawart te nemen. En we hebben op de eerste hond 2 1 jaar gewacht. Ondertussen zijn we jaren verder en hebben we een kennel opgebouwd en hierbij een specifieke eigen mening. Kijk maar eens op www.houwaerts.nl

Ook hebben al een kleine 20 jaar een hondenschool. Ik heb me in binnen en buitenland heel erg bezig gehouden met hondengedrag en zeker met (puppy)gedragstesten.

Na het opzetten van een tweede hondenschool in Warschau (Polen) kwam ik weer in contact met mijn eerste liefde de boxer. Een van de trainsters in Polen is Kamila Mazurowska, ze heeft een kennel Dla ciebie, wat zoiets betekend als voor U.

Kamila wordt in Polen ook wel het Boxermeisje genoemd. Al vanaf haar 12 is ze actief met Boxers. Ze heeft er vijf. En met een wilde ze heel graag een nestje fokken. De reu die ze graag wilde was Poseidon. Ik als "leek" wilde de contacten graag mee maken en eventueel rijden.

Na het zien van Poseidon was de liefde voor de Boxer er weer meteen. Wat een heerlijke hond was Poseidon bij deze ontmoeting. Zijn sociaal gedrag zijn uitstraling wat fantastisch!!! Zo'n hond wilde ik.

Ik vroeg Kamila of ik een pup van haar kon kopen. Wel met een groot eisen pakket; geel, vier witte voeten, veel wit op hoofd en borst enz enz. Jawel er werd een pup geboren volgens "bestelling".

Ik heb de pup 4 keer bezocht in het mooie Warschau. Apentrots nam ik haar samen met twee zussen en een broer mee.

De boxergekte steeg weer tot het kookpunt en ik heb ondertussen een boxergroep opgericht die op maandagavonden samen gaan trainen. Nu hopen dat we groeien en wie weet ooit een goede kringgroep kunnen gaan vormen. Dus als je in de buurt van Tilburg woont ben je van harte welkom om eens te komen kijken ( www.kc.tilburg.nl ) of mee te trainen.

Ik heb Kamila beloofd om naar Atibox te gaan met de pup. Ik dacht dat deze show een show ergens niet zo ver weg was. Na de belofte bleek dat dit een tripje naar Kroatië zou worden.

Ook hier is weer het een en ander gebeurd wat ik weer even op papier heb gezet.

Kees van Gorp.